Goed in opruimen, vastlopen bij spullen wegdoen: het verhaal van Karin

Wat als je niet aan het begin van het opruimen vastloopt, maar aan het einde? Sommige mensen kunnen prima een kast netjes maken of een hoek aan kant brengen, en toch wordt het huis niet leger. De spullen verhuizen vooral van de ene plek naar de andere, en op een paar plaatsen in huis groeien de stapels.

Karin is zo iemand. Ik leerde haar kennen op een van mijn opruimworkshops, en daarna spraken we elkaar voor een opruimsessie bij haar thuis. Haar huis is ruim, maar door de jaren heen flink volgelopen. Een tijd lang was haar energie beperkt, en in die periode kwam er van alles binnen zonder dat er iets uitging.

Wat overbleef, waren een paar verzamelplekken waar van alles op belandde – zoals een hoekje waar opladers en kleine spulletjes samenkwamen, en een kamer boven die langzaam dienstdeed als opslag voor de hele rest van het huis.

Waarom opruimen wel lukt, maar wegdoen niet

Toen we aan het begin even rustig gingen zitten, werd snel duidelijk waar haar knelpunt zat. Karin is sterk in ordenen – ze krijgt veel spullen op een logische manier weggewerkt. Het loslaten gaat moeizamer. Daardoor verplaatste ze vooral, en bleef die laatste stap, het echt de deur uit brengen, telkens liggen.

Wat het zo lastig maakte, was dat ze het zicht op de kleine stapjes miste.

“Ik zie vooral die hele grote berg, en dan raak je een beetje verlamd door wat er allemaal moet gebeuren. Dan denk je: waar moet ik nu beginnen?”

Daar kwam nog iets overheen. Karin vindt het zonde om nog bruikbare spullen weg te doen – ze geeft dingen het liefst door, zodat iemand er nog blij van wordt. Dat is een mooie waarde, maar het zorgt er ook voor dat spullen lang blijven liggen, in afwachting van de “juiste” bestemming. Omdat een familielid betrokken is bij een kringloopwinkel, had ze bovendien het gevoel dat ze alles daarheen zou moeten brengen, en voelde het bijna verkeerd om het ergens anders te laten. Zo werd een goede bedoeling een rem.

We hebben dat samen benoemd als een blokkade die ze voor zichzelf opwierp. Wat telt is dat de spullen weggaan en opnieuw gebruikt worden – niet langs welke route precies. Dat inzicht gaf haar al wat lucht om die ‘regel’ los te laten.

Klein beginnen met wegdoen

Karin voelde de neiging om meteen bij haar grootste ergernis te beginnen, de overvolle kamer op zolder. Ik stelde voor om juist beneden te starten, bij een afgebakend hoekje. Een zolder zit vaak vol herinneringen en ‘projecten’, en dat maakt loslaten lastiger. Door eerst op een plek te beginnen waar ze relatief makkelijk kon beslissen en echt dingen kon wegdoen, kreeg ze de slag te pakken. Een soort opwarmertje, waarna de rest vanzelf wat soepeler ging.

We liepen de spullen stuk voor stuk langs en namen per ding een beslissing: blijft hier, gaat ergens anders heen, of mag weg of gedoneerd worden. Een paar eenvoudige vragen hielpen haar daarbij – of iets nog gebruikt wordt, en of het aan haar is om erover te beslissen. Wat de kinderen aanging, lieten we bij hen: spullen waar zij iets over te zeggen hebben, beslisten we niet voor hen.

Een herkenbaar moment ging over het schoolwerk van haar kinderen. Karin bewaart daar veel van, omdat ze het leuk vindt om hun ontwikkeling terug te zien. We bespraken dat een bewuste selectie per jaar genoeg is, en dat de rest dan met een gerust hart weg kan. Gelijk al. Vaak zijn niet de spullen zelf het probleem, maar de uitgestelde beslissing erover.

De laatste stap: spullen echt het huis uit

Omdat die laatste stap nu juist haar knelpunt was, hebben we daar op ingezet. Alles wat weg mocht, ging meteen in een tas of krat en daarna de deur uit – niet opnieuw naar een andere hoek. Aan het einde stond er een flinke stapel klaar om mee te nemen, zodat het echt met mij het huis verliet naar de kringloop en niet alsnog een week in de gang zou blijven staan.

“Wat voor mij nu heel fijn is, is dat het allemaal weg is. Anders blijft het weer staan, of staat het een week in de gang voordat ik er weer aan toe kom.”

Het verschil was vooral boven goed te zien: de grote stapel die daar stond, was voor een groot deel verdwenen. Het hoekje beneden valt anderen misschien niet zozeer op, maar voor Karin zelf maakte het veel uit. Iets wat ze treffend verwoordde: “Elke keer als je daar langsloopt, vreet het wat energie weg.”

Het resultaat: ruimte in huis én in haar hoofd

Aan het einde was Karin moe – veel beslissingen achter elkaar kosten energie – maar vooral tevreden dat ze een echt begin had gemaakt.

“Ik ben nu helemaal uitgeput, maar dit is wel precies wat er moet gebeuren. Het voelt lekker om het nu gewoon te zijn gestart”

Haar belangrijkste inzicht was niet nieuw, maar wel opnieuw voelbaar: het helpt om het vaker in kleine stukjes te doen. En doordat er nu op deze plekken een soort ‘nulpunt’ was ontstaan, werd het ook makkelijker om bij te houden. Het loslaten bleef het lastigst, maar een andere manier van kijken hielp haar daarbij: de waarde van iets zit in het gebruik. “Diep in mijn hart weet ik wel dat het weg kan, maar ik vind het zo zonde.”

Dat is waarom begeleiding bij het opruimen helpt. Niet omdat Karin het zelf niet kan, maar omdat het samen net wat makkelijker gaat.

“Dit zijn niet dingen die ik niet zelf zou kunnen doen. Alleen, ik maak er zelf niet de tijd en ruimte voor. En als ik het in mijn eentje doe, ben ik veel meer een twijfelaar.”

Herken je dit – wel kunnen opruimen, maar blijven hangen bij het wegdoen? Dan denk ik graag met je mee. Benieuwd hoe zo’n opruimsessie eruitziet? Plan gerust een korte kennismaking in.